Από μικρή είχα ένα πάθος με την αρχιτεκτονική και να ανακαλύπτω την αισθητική σε καθετί, από ρούχα έως έπιπλα. Παρόλα αυτά, η αισθητική είναι κάτι που εξελίσσεται όσο μεγαλώνουμε, όπως αντιλαμβάνομαι πλέον.
Από μικρό παιδί διάβαζα περιοδικά διακόσμησης, έκοβα φωτογραφίες, τσαλάκωνα σελίδες με στύλ, έπιπλα και ντεκόρ που με ενθουσίαζε. Πολλά από αυτά τα έχω κρατήσει σε αυτοσχέδια άλμπουμ, που καμία φορά ξεφυλλίζω για να πάρω έμπνευση. Και όσο περνάνε τα χρόνια αντιλαμβάνομαι πως, αφενός, όπως και σε καθετί που ακολουθεί τις τάσεις της κάθε εποχής, απλά «περνάει η μόδα του» και δεν σου φαίνεται πλέον επίκαιρο, αφετέρου, το γούστο σου έχει μεταβληθεί με τα χρόνια.
Το σπίτι των ονείρων μου, στα είκοσί μου, θα ήταν φούλ στο χρώμα, και όταν μιλάω για χρώμα, εννοώ έντονα χρώματα ακόμη και νέον αποχρώσεις. Θα είχε vintage και 70’s κομμάτια που εξακολουθώ να αγαπώ, αλλά αυτά θα δένονταν με έντονες αντιθέσεις μεταξύ τους.
Μετά τα σαράντα δεν είναι ότι βρήκα τον εαυτό μου στο άλλο άκρο, μιας και εξακολουθώ να αγαπώ τα χρώματα, αλλά και τα συγκεκριμένα στύλ που προανέφερα. Αλλά βλέπω τι θα επέλεγα πλέον για το σπίτι μου και βρίσκω αρκετές διαφορές.
Επικεντρώνομαι τώρα το σπίτι να έχει ώς βάση πιο ουδέτερη και κλασική με ξύλο και πέτρα και με λευκό ή κρέμ στους τοίχους για να επιτύχω έναν ουδέτερο καμβά. Το χρώμα ακόμη το θέλω στην ζωή μου, αλλά σε λεπτομέρειες και η τσακπινιά, που χωρίς αυτήν χαΐρι δεν βρίσκω, θα μπεί συνήθως σε designer φωτιστικά ή ένα και μοναδικό έπιπλο, που θα είναι focal point. Αλλά σίγουρα δεν νιώθω την ανάγκη να γεμίσω το ένα δωμάτιο με φούξια και το άλλο δωμάτιο με lime, με έντονα σχέδια και statement κομμάτια που ο τρελαμένος εαυτός μου των 20 θα επέλεγε ως interior επανάσταση.
Ανέκαθεν μου άρεσε το mix and match και να χρησιμοποιώ διαφορετικά υλικά, αλλά νιώθω ότι πλέον το στύλ μου ακολουθεί μια περίοδο ωριμότητας. Ας ελπίσουμε ότι τα γεραντάματα δεν έχουν φτάσει ακόμη, και ακόμη και όταν φτάσουν, δεν θα σημαίνει ότι θα με ευχαριστεί ένα βαρετό περιβάλλον. Αλλά όχι φίλοι μου… αυτά σε εμάς…Jamais!!! Ας μην φοβόμαστε τις αλλαγές, ούτε είναι ανησυχητικό να μην μας αρέσουν πάντα τα ίδια πράγματα. Το σπίτι για τους περισσότερους ανθρώπους σημαίνει πολλά και είναι ο πιό ιερός προσωπικός τους χώρος. Και αυτό πρέπει να αντικατοπτρίζει το ποίοι είμαστε ανά περιόδους. Γιατί (γυρνώντας στον τίτλο) όποιος εξελίσσεται μεγαλώνοντας, θα πρέπει να θέλει αντίστοιχα να εξελίσσεται και ό,τι τον πλαισιώνει (βλέπε το τσαρδί σου και ό,τι αυτο έχει μέσα).
Και ένα μήνυμα που θα ήθελα, αν μπορούσα, να περάσω είναι το πώς θα διαμορφώσετε τον χώρο σας θα πρέπει να ακολουθεί κάθε φορά το ποιοί είστε και τι ακριβώς σας αρέσει. Όχι ό,τι επιτάσσει η μόδα και το στύλ της εκάστοτε εποχής (που βέβαια ωραία να το λες, αλλά σίγουρα πολύ δύσκολο να μην επηρεαστείς)… όχι ό,τι σε συμβουλεύω εγώ, η μάνα σου, οι φίλοι σου ώς καλό… όχι ό,τι θεωρείται σωστό και πρακτικό (αν και στο τελευταίο θα διαφωνήσω με τον εαυτό μου εν μέρει, μιάς και μια πρακτικότητα ή δύο τις θέλει ένα σπίτι)…. Αλλά…. Αυτό που θες εσύ και οι υπόλοιποι που θα ζήσετε και θα χαρείτε αυτό το σπίτι!
Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μετακομίσεις σε άλλο χώρο μέσα στα χρόνια και μπορείς, κάντο. Αν θες απλά μια ανακαίνιση, μεγάλη ή μικρή, στον ίδιο χώρο, τόλμά το. Αν θες απλά να αλλάξεις στοιχεία της διακόσμησης για να βρείς αυτό που σε ευχαριστεί εκείνη την εποχή, επιδίωξε το. Όλα αυτά προϋποθέτουν κάποια μικρή ή μεγαλύτερη επένδυση, αλλά πιστέψτε με… αν ανήκετε στους ανθρώπους που νιώθουν υπέροχα σε έναν ωραίο χώρο, πόσο μάλλον στο ίδιο τους το σπίτι, αυτή η θυσία θα αξίζει τον κόπο και θα σας αποζημιώσει τριπλά! (Και λίγα λέω).
Φτιάχνουμε ένα σπίτι (συνήθως όταν παντρολογιόμαστε) μία και καλή, όπως λένε, ή για ΠΑΝΤΑ!! Και το χαιρόμαστε μάλιστα που το λέμε! Μη χειρότερα! Γιατί καλέ; Μετά από σαράντα χρόνια αν ζείς (που ζωή να ‘χεις), τα ίδια θα βλέπεις και θα χαίρεσαι; Και καλά εσύ να χαίρεσαι αν έχεις κάνει μια διαχρονική επιλογή (λέμε τώρα..). Τα άμοιρα τα έπιπλα ακόμη εκεί θα είναι μετά από τόσα χρόνια; Που όσο γι’αυτό κάθε πέρσι και καλύτερα… είτε μιλάμε για ψυγείο είτε για καρέκλα, από ότι έχετε σίγουρα ήδη αντιληφθεί, είναι τα τελευταία χρόνια όλα αναλώσιμα και σχετικά γρήγορα, μην σου πώ.
Οπότε μην χολοσκάς, αγαπημένε αναγνώστη, βάζοντας ακατόρθωτους στόχους. Διάλεξε αυτά που σου αρέσουν, αν έχεις το μπάτζετ και θες να επενδύσεις σε κάτι ποιοτικό και διαχρονικό, go ahead, αλλά έχε στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι πιθανόν η ντιζαϊνάτη πολυθρόνα σε τριάντα χρόνια μπορεί να σου φέρνει εμετό. Ακόμη και μικρές αλλαγές κάνουν το θαύμα τους. Και πάνω από όλα, τόλμησε την αλλαγή αν την έχεις ανάγκη και χωρίς τύψεις, γιατί αυτό θα φέρει ανανέωση, που όλοι την χρειαζόμαστε. Ο προσωπικός μας χώρος πρέπει να είναι δυναμικός ώστε να αντικατοπτρίζει συνεχώς την φάση μας και να αισθανόμαστε όμορφα εκεί.
Φιλιά μέχρι το επόμενο!!!
Design geek in Athens